Forfaiting w Europie
2009-06-15
Najdłużej dostępnym na międzynarodowym rynku narzędziem finansowym jest forfaiting. Banki i domy forfaitingowe obsługują handel we Włoszech i Niemczech przy zastosowaniu forfaitingu w największym zakresie. Zbytnia prostota i brak wymogów kompletnej dokumentacji w transakcjach forfaitingu spowodował, że Amerykanie i Kanadyjczycy odnoszą się do tej metody operacji finansowych z dużą nieufnością. Dostępne informacje na rynku określają, że forfaiting wymyślono w późnych latach pięćdziesiątych w celu finansowania eksportu z Niemiec Zachodnich na rozwijające się rynki Europy Wschodniej. Ograniczenie tradycyjnych okresów rozliczeniowych z 3 i 6- miesięcznych do 5 i 10letnich jakie zażądały kraje Europy Wschodniej spowodowały uruchomienie i rozwój forfaitingu. Niemieccy eksporterzy obawiają się dużego zagrożenia finansowego i politycznego w obrocie handlowym z krajami bloku wschodniego. Podobnego zdania były także niemieckie banki, dla których zaproponowane terminy płatności były zbyt długie, zwłaszcza przy stałym koszcie zysku. W konsekwencji, grupa szwajcarskich finansistów zdecydowała się podjąć ryzyko, przed którym uciekły niemieckie banki, tj. dyskontowanie wierzytelności w postaci weksli i innych papierów dłużnych bez regresu do eksportera, które to zobowiązanie stało się znane jako Forfaiting. Zurich w latach sześćdziesiątych stał się światowym centrum forfaitingu. Sukcesy operacji forfaitingowych spowodowały, że w latach siedemdziesiątych do operacji forfaitingowych włączyły się także banki angielskie. Londyn, Frankfurt i Zurich to obecnie główne centra forfaitingu.